De heenreis was meer overleven dan ik dacht. Eenmaal voorbij de Waddeneilanden en dus op de Noordzee werd ik behoorlijk zeeziek. Ik had wel wat gegeten maar ik had totaal geen behoefte aan meer brood, hoewel we lang onderweg waren. In de ijskoude wind hebben we de hengels opgetuigd. Gekleed in hemd, shirt, dikke trui en winterjas had ik het niets te warm en dat gepruts met visdraad in een stevige wind is niet gemakkelijker. Maar uiteindelijk hadden we het toch voor elkaar. De rest van de tijd heb ik redelijk roerloos aan dek gestaan, rustig ademend en wachten tot het wat beter zou gaan. En dan te bedenken dat er een aantal anderen waren die om 7 uur hun eerste biertje openden. Waarschijnlijk om te maskeren dat ze zwalkten van de zeeziekte… Een andere groep had een vrijgezellenfeestje, de aanstaande bruidegom was gekleed in felgele regenjas, zwembandje en vleugeltjes, duikbril en snorkel en natuurlijk zwemvliezen aan z’n laarzen.

Rond 11 uur waren we dan op de eerste visplaats. Via de sonar werd de kabeljauw opgespoord en eenmaal boven een school werd met een toeter het sein tot vissen gegeven. Bij de volgende toeter moest alles weer binnen boord gehaald worden en voeren we naar de volgende plek. Tijdens het vissen stonden we bijna altijd aan de lijkant, dus uit de wind, en in de zon. Ik voelde me met de minuut opknappen. We visten met een stuk lood van 400 gram en 4 haakjes met dikke zeepieren. Ook een erg lekker klusje om dat aas vast te maken. Veel heb ik niet gevangen, slechts een vis, maar die was dan wel zo’n 40 cm groot en mocht in de emmer blijven. T. ving er een stuk meer, zelfs een keer twee tegelijk. In totaal vingen we zes mooie kabeljauwen.

Nog vaker vingen we elkaars lijnen, want het was redelijk druk. De buurman van J. heeft niet veel meer gedaan dan zich beroerd voelen en zijn hengel bevrijd uit andermans onderlijnen. Ook wijzelf hebben vaak wat lijnen moeten ontwarren en een enkele keer verloren we een onderlijn, die vast was blijven zitten aan een wrak of iets dergelijks. Mijn buurman viste zo te zien wel vaker, maar deze dag had hij weinig geluk. Dat geeft niet, maar daar moet je wel sportief mee omgaan. Op een gegeven moment zei hij tegen mij: “Zeg vriend, ik weet niet wat je van plan bent, maar je komt wel steeds meer mijn kant op.” Ik keek eens naar waar ik stond en inderdaad, ik was twintig centimeter zijn kant opgeschoven. Toen ik hem daar opmerkzaam op maakte, antwoordde hij dat hij daar eerst stond, beter gezegd op de plek van T. die de ene vis na de andere binnenhaalde, en dat hij opgeschoven is om ons ruimte te geven. Toen wist ik al hoe laat het was: deze man kan er niet tegen als hij niets vangt. Twee kleine ondermaatse visjes heeft hij teruggezet, verder ving hij niets en verloor hij in het begin al drie keer zijn onderlijn. Niet onze schuld dus, want zijn lijn heeft nooit met onze lijn in de knoop gezeten. Maar goed, ik heb hem maar wat ruimte gegeven, kan hij mij in elk geval niet de schuld geven van zijn slechte vangst. Bovendien kwamen we wat meer in de wind en uit de zon te staan, waardoor ik me weer wat beroerder voelde. Overigens ving hij daarna dus nog steeds niets…

De terugtocht werd vooral gebruikt om de kabeljauw te fileren. Zowel voor als achter op het dek werden de grote bakken gevuld met water. De vissers stonden er om heen, trokken hun messen te voorschijn en begonnen te fileren. J., de grootste visfanaat van ons drieën, had ook een mes bij zich, maar fileren blijkt toch een kunst apart te zijn. Na eerst de kunst te hebben afgekeken probeerde hij het nog wel, maar omdat we wel met een paar fatsoenlijke filetjes vis thuis wilden komen, heeft een ander de rest even snel gedaan. Ik zal hier de beschrijvingen van het fileren maar laten zitten, ik kon er echter beter tegen dan ik dacht. Het afval was dankbaar voedsel voor de meeuwen die als bij toverslag opeens overal tevoorschijn kwamen, en gelukkig ook weer verdwenen. De rest van de terugtocht was genieten van zon, zee en geen wind. Gevolg: roodverbrande kop.

Onze vrouwen hadden er ook een gezellige middag van gemaakt op de skeelers en daarna nog wat inkopen voor de bbq gedaan. Uiteraard hebben we ook een paar filets op de bbq gelegd en opgegeten, heerlijk. Verser kun je het toch bijna niet krijgen. Het werd een erg leuke avond, maar aan het eind was ik doodop, mede door mijn verbranding. Met lichte koorts ben ik uiteindelijk mijn bed in gedoken, maar daar was zondag al niets meer van over. Het was een leuke dag met vrienden, leuk avontuur, mooi einde, maar mede door het slechte begin weet ik niet of het echt iets voor mij is. Ook is het wel een beetje apart slag volk wat er verder mee voer. Maar al met al was het prachtig!

De afgelopen dagen gingen voorbij als vele anderen. Wel is er nu eindelijk vaart in de papiermolen van het CWI, ik bedoel het UWV Werkbedrijf. Een slechtere naam is nauwelijks denkbaar, ik houd het dan ook eigenwijs bij CWI. Een aantal weken geleden had ik de eerste voorlichtingsbijeenkomst. Het eerste deel van de voorlichting bestond uit een presentatie over het hoe en wat van het CWI, in een tempo dat ook bijgehouden kon worden door een schildpad met drie poten. Helemaal als je in tien seconden de uitgeprinte sheets even doorneust. Het ergste was nog dat enkelen al voor de tweede keer deze kwelling moesten ondergaan.

Het tweede gedeelte was een kort gesprekje met een coach om te bepalen wat de beste stappen zijn op weg naar werk. Ik kom niet in aanmerking voor een uitkering en was verder vooral geïnteresseerd in de competentietest om zo een beter beeld te krijgen van wat ik kan. Daarnaast had ik iets gelezen over een project van de gemeente waarin NUG-gers een soort werken-leren-traject wordt aangeboden. NUG’gers? Jazeker. Ik dacht eerst dat het een Niets Uitvretende inwoner te G. was, maar het bleek te gaan om een Niet UitkeringsGerechtigde. De vrouw met wie ik sprak kon mijn betekenis ook wel waarderen en dik kans dat die betekenis nu intern gebruikelijk is. Maar goed, een van die aangeboden stages is redacteur bij een wijkkrant en dat past wel in mijn straatje. Dus ook daarvoor zou mijn naam worden doorgegeven aan de juiste personen, echter daar heb ik nog niets van gehoord.

De competentietest heb ik ondertussen wel gemaakt, maar daar is dus al een maand overheen gegaan. Eerst werd ik op het CWI-kantoor flink doorgezaagd of het de moeite waard is dat ik zo’n test doorloop. Irritante vragen, die me goed aan het denken zetten en dat is best goed. Daarvoor heb ik ook het CWI ingeschakeld, voor coaching en begeleiding. Die tests zelf waren vooral lang en soms wat eenzijdig. Vragen als ik erger me snel, ik sta altijd klaar voor anderen, wil precies weten waar ik aan toe ben, etc. kwamen in verschillende varianten voorbij. Testtechnisch natuurlijk heel begrijpelijk, maar wel erg saai. Ook zijn sommige vragen erg vaag, het begrip ‘anderen’ is lang niet altijd duidelijk ingevuld. Zijn dat nou collega’s, klanten of mensen buiten het werk? Het is wel duidelijk dat ik van regels en duidelijkheid houd . Na anderhalf uur was ik door de vragen heen, en ook door mijn energie. Gelukkig kan ik deze dagen lekker in de zon zitten op het balkon en met een boek erbij zijn dat toch wel aangename uurtjes. Volgende week woensdag heb ik een gesprek over de resultaten, dus wordt vervolgd.

En verder? Verder ben ik heerlijk een weekend weggeweest met vrienden, vermaak ik me met Sketch up (een ontwerpprogramma van Google), ben ik eindredacteur van het kerkblad geworden, is het wielerseizoen weer in volle gang en ga ik zaterdag een hele dag zeevissen met twee vrienden. En uiteraard zijn er de gewone dingen in huis en de bezigheden van de huisvrouw. Kortom, ik kom de dagen nog goed door.

De afgelopen dagen zag ik twee verschillende berichten over kunst, een documentaire en een krantenartikel. Onlangs werd een herhaling uitgezonden van de interessante documentaire over de Zwitserse kunstenaar Heinrich Lüber. Hij is een zogeheten performance kunstenaar, die in de openbare ruimte allerlei ‘acts’ uitvoert. Zelf zegt Lüber: “Het woord performance draagt een provocatief element in zich. [...] In de wereld waarin ik opgroeide met al z’n commercie en tv-reclame is het extreme al zo dominant aanwezig dat je je afvraagt: Kun je überhaupt nog wel provoceren? Als ik toch iemand wil provoceren dan maar mezelf. Ik wil de kijker betrekken bij een experiment dat provocatie ter discussie stelt, niet om een bepaald gevoel op te wekken.” En zo is hij vaak in de meest wonderlijke houdingen te zien, houdingen die hij gedurende lange tijd roerloos aanneemt. Dat roerloze komt ook schitterend terug in de documentaire. Er is ruim de tijd genomen om de beelden voor zichzelf te laten spreken. Niet alleen door de tijd, maar ook door de cameraposities zelf. Een genot om naar te kijken. Deze kunst spreekt me dan weer wél aan: door de plaats van handeling kun je er niet omheen, en moet je jezelf wel afvragen, wat die kunstenaar bezielt, maar ook waarom ik het raar vind. En Lüber schrijft ook niets voor over de richting van de interpretatie: “Ik wil mensen de ruimte laten bij hun interpretatie.” “Je wordt uitgenodigd om anders naar de dingen te kijken en daar zelf een actievere rol in te spelen.”

Ook provocerend zijn de kunstenaars in Zweden, volgens dit artikel in Trouw (7 maart). Studenten aan de kunst- en designacademie Konstfack zwengelen het debat aan door hun acts. Zo liet een vrouw zich opnemen in een ziekenhuis in het kader van een examenopdracht en ging een jongeman het interieur van een metro te lijf en verdween door een ingegooide ruit. De ophef hierover bereikte zelfs de hoogste kringen en de minister van Cultuur heeft zich er al mee bemoeid. Een intern onderzoek maakte dat de studenten al spreken van “het begin van censuur.” Overigens zeggen ze dat het allemaal wel goed komt als het examenproject wordt tentoongesteld.

Kunst moet niet een dekmantel worden waaronder men maar alles kan doen. Net als de vrijheid van meningsuiting, maar dat is een andere discussie. De interpretatieruimte is in deze gevallen veel kleiner, men kan het niemand kwalijk nemen als ze in het geval van de metromolestrant niet anders concluderen dan dat die man de boel gewoon vernielt. En iemand die zich op laat nemen in de naam van kunst is op goede gronden onverantwoordelijk bezig. Er zijn echt wel andere interpretaties mogelijk, maar dan zullen die erg goed onderbouwd moeten worden. Dus eigenlijk ben ik wel benieuwd naar die examententoonstelling.

Nog even wat achtergrondinformatie:  Ik heb Nederlands gestudeerd en ben geïnteresseerd in bijna alles wat met taal te maken heeft. Ik ben getrouwd sinds 2005 en mijn vrouw doet onderzoek naar religieuze ontwikkelingen in Nederland. Dus ook religie en met name het christendom mag zich verheugen in mijn belangstelling, temeer daar ik ook christen ben. Ter ontspanning lees ik veel, volg ik de sport en speel wat online spelletjes.